Empathie

Het woord is al genoemd. Hoe is het om als meisje van 3 zonder je moeder naar een ver en vreemd land af te reizen naar een vader die je nooit hebt gezien. Hoe is het als meisje van 3 om steeds bij andere mensen te worden ondergebracht, in een ander bed of bij een ander in bed te slapen? Nooit zeker te weten wie er nu weer voor je zorgt of op je past? Niet te weten of je je moeder en broer ooit nog zal zien, of je vader nog terug komt, of je nog wordt opgehaald, of er ’s nachts iemand thuis is? Hoe is het voor Tyannie om de hele dag en de hele nacht bang te zijn?

Nee, dat gaat niet, dat weet ik. Daar gaat de ziel iets op verzinnen, of de geest of de hersenen, dat weet ik niet. Iets maakt je los van die angst. Je dissocieert van … ja eigenlijk van alles dat jouw werkelijkheid uitmaakt. En los gemaakt, ben je groot en zorg je voor jezelf, als een furie, misschien wel als een tijger. Zo iets moet je wel fantaseren. Want niemand is te vertrouwen en dat is een groot probleem als je met zo veel mensen op een plek zit die school heet. En als je de taal slecht begrijpt en haast niet spreekt en niet weet hoe lang de dag duurt en wat daarna komt. En als je 4 bent.

Maar voor de juf is het eigenlijk al zeker. ADHD en daar heeft zij er al drie van in haar klas.

En voor de intaker met weinig tijd van BJZ ook. En voor de kinderpsychiater met weinig tijd ook. En voor de farmaceutische industrie zeker. Het is wel jammer dat empathie zo veel tijd vergt. Tijd die er niet meer is. Niet voor kinderen waar er zo veel van zijn. Die empathie kwam vaak van therapeuten. Die speelden en spraken soms wel een jaar lang met een kind. Dat hielp niet echt. Dat bleek uit wetenschappelijk onderzoek, althans zo werd dat onderzoek genoemd. Nu heb je er niet veel meer, echte kinderpsychotherapeuten. Dat kwam wel goed uit. Het scheelde een hoop geld en een hoop tijd.

Nu kunnen veel dames en heren van dat geld in fraai ingerichte panden lang vergaderen over hoe het allemaal moet gaan in de zorg voor kinderen. Daar wordt indrukwekkende taal gebezigd. Een onafzienbare stoet mensen met veel diploma’s en veel kennis komt daar dagelijks bijeen om te bespreken wat er allemaal mis is met onze kinderen en hoe wij dat moeten aanpakken. Je moet ook bijna dagelijks lezen en bijhouden wat zij schrijven want anders weet je niet meer hoe het werkt of gaat werken of zou moeten werken of eigenlijk niet werkt. En dat lezen is ook al niet gemakkelijk want zij bedenken haast hun eigen taal.

Bijna dagelijks komen er nieuwe en geheimzinnige woorden en uitdrukkingen bij en nieuwe regels en nieuwe fusies en nieuwe namen en nieuwe panden. Dat hebben zij op Curaçao allemaal niet. Ja Tyannie, in dit land moet je zorg aanvragen, een indicatie hebben voor empathie eigenlijk. Dat is een lange weg, zeker met al die mensen die toch ook maar gewoon hun werk doen. Die stellen zich niet voor hoe bang een meisje van 4 kan zijn. Ben je gek, daar hebben zij geen tijd voor.

Deel 14 op 8-4-2010