To be or not to be

In het T.v.O stelt Rutger Jan v.d. Gaag, hoogleraar KP en morgen hier om u toe te spreken dat door  classificatiesystemen de indruk dreigt te ontstaan dat er zo iets is als ADHD of autisme, maar  “dat is natuurlijk niet zo.” schrijft hij dan! Dat is natuurlijk niet zo. Een maand of wat geleden stond nog in de krant dat kinderen met ADHD kleinere hersenen hadden. En hier beweert iemand die het weten kan, dat er niet zo iets is als ADHD. Is dit ook een voorbeeld van iets laten bestaan door erover te praten? Ja, dat denk ik. En ik ben af en toe toch weer enigszins opgelucht als ik bij sommige kinderpsychiaters en andere collega’s beluister dat zij zich realiseren wat de status is van onze begrippen en dat de filosofie en wetenschapstheorie niet geheel aan hen voorbij is gegaan. Maar het is een zwak geluid, dat wel. Het lijkt wel weg te sterven.

Ben ik tegen classificatiesystemen? Dat is een moeilijke vraag. Want wij zien nu hoe het merkwaardige succes van een weinig geslaagd systeem als DSM zeer grote en zeer problematische maatschappelijke gevolgen heeft, hoe de daarmee verbonden bio babbels, technische metaforen en farmaceutische reclame hun stempel drukken op de publieke media en daarmee diep ingrijpen op hoe de gewoonlijk weinig kritische medemens zichzelf ervaart.

Als wij niet snel tot inzicht komen hoe wij worden gemanipuleerd, is dit systeem in zijn uitwerking op zorg en onderwijs rampzalig. Maar dat ligt niet aan wat begonnen is als een wetenschappelijke poging tot ordening. Dat ligt aan maatschappelijke krachten die opportunistisch alles meepakken wat in hun kraam te pas komt. Dat ligt aan hele hordes beleidsmakers en adviseurs en politici die meepraten en napraten en zonder het te weten aan de leiband lopen van… Ja, van wie of wat eigenlijk?

Deel 16 op 22-4-2010