Ik blijf het apart vinden. Twee zelfmoordaanslagen gepleegd door vrouwen. Van de mannen snap ik het. Testosteron maal blinde ambitie maal 72 maagden gedeeld door financiële genoegdoening voor de achterblijvers is een zelfmoordaanslag. Maar de vrouwen. Die ons het leven schenken. Die gaan dat toch niet vernietigen. Ik hou van de vrouwen. En ik snap dat ze met de regelmaat van de klok woedend zijn op van alles en nog wat. Op ons vooral. Al blijft snappen een groot woord. Het is meer zeggen dat ik ze snap. Maar om nou gekleed in de nieuwste Tjetjeense mode haat en verderf te zaaien in een Moskou’s metrostation, dat gaat me volstrekt boven de pet. 

Ik heb een paar foto’s gezien van de enorme chaos na de aanslagen en ik moest meteen denken aan de winkelsessies die ik wel eens met mijn eigen vrouw heb gehad. Overal aan zitten, overal naar vragen, alles een keer of tien passen, de hele winkel overhoop trekken en dan thuis komen met een pakje dat je maar 1 keer draagt. Wat een bomgordel natuurlijk is. Een pakje dat je maar 1 keer draagt. Gelukkig werd er ook 1 bomgordel onschadelijk gemaakt. Die was ergens achtergelaten door een Zwarte Weduwe die het op het moment suprème niet over haar hart wist te krijgen. Dat geeft hoop.

Niet de Russische reacties na afloop waarin met de totale vernietiging van den vijand werd gedreigd. Dat zijn woorden die alleen mannen gebruiken. De hoop zit hem in die derde, achtergelaten bomgordel. Er bestaat op dit moment een vrouw die haar potentiële slachtoffers in de ogen keek en ter plekke besloot om die slachtoffers niet te maken. Een vrouw die haar bomvest uit trok, het op een rennen zette en op dit moment hopelijk aan het flaneren is in een vrolijk rokje met gezonde blosjes op haar wangen.

Misschien dat ze aan het eind van de middag nog even een terrasje pikt voor een lekker bakje cappuccino met misschien wel een groot stuk appeltaart met slagroom. Heel even zal er een steek door haar lichaam schieten als ze denkt aan de zinloze dood van haar twee zusters en al die onschuldige slachtoffers. Maar dan zal er een jongeman met een wilde bos krullen naast haar komen zitten die haar tot het vallen van de avond op uiterst verdienstelijke wijze het hof maakt. Waarmee maar weer eens bewezen is dat het leven doet hopen.