Ik vraag me af hoeveel van jullie al via glasvezel verbonden zijn met de buitenwereld. In het buitengebied zijn we daarvan vrijgesteld helaas en moeten we altijd nog op primitieve manieren proberen de Erwin Krol te bereiken om te weten of het al dan niet gaat vriezen. De schotel was altijd wel betrouwbaar: als er een flinke bui overtrok veranderde het haarscherpe beeld in een verzameling gekleurde blokjes met helder geluid, daarna in een zwart scherm met klein rood blokje in de rechterhokje vergezeld van krakend geluid, en tenslotte niets. We hadden Erwin Krol niet eens nodig om te weten dat het slecht weer was.

Daarvoor hadden we altijd nog beeld via de antenne en ik vrees dat we ondertussen zowat het enige gezin in Deventer zijn met een 15 meter hoge antenne op het dak. Hebben wij dan signaal? Nee. Gebruiken we de antenne voor het ontvangen van politie berichten of onderhouden we contacten met een obscuur clubje radio amateurs? Nee. Heleen vindt dat de antenne moet blijven staan vanwege de zwaluwen. Ondanks mijn schampere kritiek dat er al zwaluwen waren voor de gloeilamp uitgevonden was, is er geen ontkomen aan, de antenne blijft. Met regelmaat voorspel ik dat de antenne een keer naar beneden komt met alle gevolgen van dien, maar zolang er op dat moment geen zwaluwen in zitten kan het Heleen niets schelen. Gisteravond hebben de zwaluwen de levensduur van de antenne weer met 2 jaar verlengd door er trouwhartig te gaan zitten en een half uur om zijn boerenzwaluws te pruttelen.

Op tien meter van de antenne staat een dode perenboom en je snapt het wel, die mag ook niet om, omdat ‘s winters de vogels zo heerlijk onder de schors naar insecten kunnen zoeken.