Laat ik deze zondag beginnen met alle luisteraars te bedanken die mij de afgelopen week hebben gefeliciteerd met het door F.C. Twente behaalde landskampioenschap. Honderden hartverwarmende reacties in mijn postbus, enige tientallen zwierig geschreven brieven, meer dan twintigduizend ansichtkaarten en een hoeveelheid aan de deur bezorgd gebak waar de Manuelletjes nog tot aan de kerstdagen in 2014 van kunnen smikkelen en smullen. Dank. Dank. En nog eens dank. Opvallend was dat geen enkele felicitatie afkomstig was uit Amsterdam. Misschien dat de post er daar uit ligt. Misschien dat de providers er staken. Of heel misschien komt het nog. Het is algemeen bekend dat de Amsterdammers nu eenmaal wat langzamer zijn dan de inwoners van de rest van het land.

De Amsterdammers hebben het tenslotte wat drukker dan de anderen omdat ze nu eenmaal in Amsterdam wonen en in Amsterdam gebeurt het en als het dan tegen iedere afspraak in plots zomaar in de provincie gebeurt dan moet dat even verwerkt worden. Het is van slachtoffers van ernstige misdrijven bekend dat het soms 45 jaar duurt voordat ze met hun verhaal naar buiten durven te komen. Ik denk dan ook dat in het jaar 2055 de eerste Amsterdammers schoorvoetend hun welgemeende felicitaties aan de Tukkers over beginnen te brengen. Die felicitaties zullen door de voorzitter, het dagelijks bestuur en de trainer van Ajax zolang mogelijk in de doofpot worden gehouden maar het moment dat de Amsterdammers massaal en openhartig hun felicitaties aan F.C. Twente in de openbaarheid gaan brengen is een moment dat onherroepelijk zijn plek in onze geschiedenis zal gaan opeisen.

Volwassen mannen die huilend voor een televisiecamera vertellen dat ze het kampioenschap van F.C. Twente nooit echt hebben kunnen verwerken omdat daar thuis niet over werd gepraat. Iedereen wist natuurlijk wat er gebeurd was. F.C. Twente was landskampioen! En niet zomaar ergens in een toch al ontspoord gezin in de Baarsjes. Het gebeurde echt in iedere Amsterdamse huiskamer. En ze wisten het van elkaar. Dat het bij de buren gebeurde. Bij een jolige oom. Die aardige meneer van het kadaster waarvan niemand het ooit verwacht had. Ze waren slachtoffers. Liepen een collectieve traumatische ervaring op. Werden misbruikt door een paar provincialen. En dat ook nog eens op zondag. Welnu, beste Amsterdammers. Ik zou daar niet al te lang mee blijven rondlopen. Dat vreet energie. En energie. Daar moet je zuinig op zijn. Beste Amsterdammers. Vergeef ons. De Tukkers. We wisten niet beter. En stuur een kaartje. Of liever nog. Een bak bier. En dan niet jullie pisbier. Maar het echte spul.